Kırşehir, 1954 yılında siyasi tercihi nedeniyle il statüsünün elinden alınmasıyla başlayan ve aradan geçen 72 yıla rağmen çözüme kavuşmayan tarihi mağduriyetini ve iade-i itibar talebini sürdürüyor.

Türkiye demokrasi tarihinin en dikkat çekici örneklerinden biri olarak gösterilen olayda, Kırşehir'in iktidarın istediği sonucu vermediği gerekçesiyle ilçe yapılması, aradan geçen yıllara rağmen hem idari hem de ekonomik açıdan telafi edilmedi.

8 Aralık 2016 tarihinde TBMM Genel Kurulu'nda yeniden masaya yatırılan meselede, dönemin CHP İzmir Milletvekili Musa Çam, Demokrat Parti'nin Kırşehir'i istediği oyu alamadığı için ilçe yaptığını hatırlatmıştı. Aynı oturumda söz alan dönemin Kırşehir Milletvekili Salih Çetinkaya ise olayın tarihi bir vaka olduğunu kabul ederek, "Kırşehir o günden sonra gerçekten tarihte hak ettiği yerden uzaklaşmıştır. Bu anlamda bu yanlışı düzeltmek istiyorum." ifadelerini kullanmıştı.

O dönem Meclis sıralarında farklı partilerden milletvekilleri destek verirken, dönemin CHP Grup Başkanvekili Özgür Özel de Kırşehir için Meclis'e gelecek bir iade-i itibar teklifine destek vereceklerini açıklamıştı. Siyasi mutabakata dönüşebilecek bu iradenin ardından yaklaşık on yıl geçmesine rağmen somut bir adım atılmazken, ne kapsamlı bir iade-i itibar düzenlemesi yapıldı ne de bölgesel kalkınma hamlesi ortaya kondu.

Uzun vadeli kamu yatırımları, ulaşım projeleri ve devlet öncelikleri bakımından geri planda bırakılan Kırşehir, özellikle hızlı tren projelerinde çevresindeki illerin dışında tutulmasıyla dikkat çekiyor. Ankara, Kayseri, Yozgat, Nevşehir ve Aksaray’a yakınlığıyla stratejik bir geçiş noktasında yer alan şehir, ulaşım ağlarının merkezinde değerlendirilmeyi bekliyor.

Ahiliğin merkezi olan, Ahi Evran, Cacabey, Aşıkpaşa ve Neşet Ertaş'ın izlerini taşıyan Kırşehir'in kültürel, ulaşım, eğitim ve bölgesel gelişme projelerinde merkeze alınması gerektiği vurgulanırken, şehrin beklentisinin kuru bir teselli değil lütuf niteliğinde olmayan, adalete dayanan haklı bir iade-i itibar olduğu ifade ediliyor.